Parenclubs: wat niemand je vertelt voordat je erheen gaat

De eerste keer dat ik een parenclub binnenging, had ik een klamme hand op de deurklink. Niet omdat ik bang was voor wat er zou gebeuren — maar omdat ik niet wist wat er zou gebeuren. Niemand geeft je echt een eerlijke handleiding voor parenclubs. De fora zijn óf te technisch, óf te geromantiseerd. Getuigenissen flirten met fictie. En de websites van de clubs zelf zetten vaak eerder de paillettenjurken in de schijnwerpers dan de echte spelregels.

Sindsdien heb ik Adopt1Toy mede opgericht — een winkel gericht op positieve seksualiteit — en heb ik honderden mensen ontmoet die zulke plekken bezoeken of dat graag zouden willen. Wat ik hier met je deel, is een samenvatting van echte gesprekken, directe observaties en mijn eigen ervaring. Geen fantasie. Het echte leven.

Wat parenclubs echt zijn (en wat ze niet zijn)

Een parenclub, of libertijnse club, is een privéplek waar instemmende volwassenen samenkomen om te socializen, te dansen en eventueel seksuele ervaringen te delen — alleen, als stel of in groep. Ik zeg "eventueel", omdat dat het woord is dat alles verandert: niets is verplicht. Je kunt prima een hele avond iets drinken, kijken, dansen en naar huis gaan zonder dat er verder iets gebeurt.

Wat parenclubs NIET zijn:

• Een plek voor prostitutie of uitbuiting — alle activiteiten vinden plaats tussen instemmende volwassenen en zijn onbetaald
• Een donkere, groezelige plek — de overgrote meerderheid van de clubs besteedt aandacht aan de inrichting, hygiëne en sfeer
• Voorbehouden aan "perverselingen" of mensen met relatieproblemen — het publiek is veel diverser dan de clichés doen vermoeden
• Een plek waar je tot wat dan ook gedwongen zult worden — nee is heilig, overal en altijd

In Frankrijk zijn parenclubs legaal zodra ze als privé-instellingen geregistreerd zijn. Ze hanteren doorgaans een strikt toegangsbeleid: stellen krijgen voorrang, alleenstaande vrouwen worden toegelaten en alleenstaande mannen staan vaak op een wachtlijst of moeten via bekenden worden geïntroduceerd, afhankelijk van de locatie.

De echte sfeer: geen voortdurende orgie en ook geen galafeest

Ik zie vaak twee extreme visies op een parenclub: ofwel stellen mensen zich een permanente seksuele chaos voor, ofwel fantaseren ze over een decor uit een arthousefilm, met de hele nacht lang zwoele blikken. De waarheid is veel meer... alledaags, in de goede zin van het woord.

De meeste clubs zijn ingedeeld in verschillende zones: een bar-/loungezone waar je gekleed of halfgekleed socialiseert, een dansvloer (house- of elektrosfeer, afhankelijk van de locatie) en intiemere ruimtes — semi-privékamers, een jacuzzi, darkrooms of open ruimtes, afhankelijk van de zaak.

Wat me tijdens mijn eerste bezoeken het meest verraste? Het niveau van... alledaagse gezelligheid. Mensen die lachen, over hun week praten, drankjes bestellen en met vrienden dansen. Seksualiteit is aanwezig, maar niet het enige aspect van de avond. Parenclubs zijn in de eerste plaats sociale plekken.

De menselijke warmte is er echt. En in tegenstelling tot wat je misschien zou denken, zijn vaste bezoekers niet voortdurend op jacht. Ze kennen de codes, respecteren elkaars tempo en flirten is er vaak tegelijk veel eleganter en directer dan in een gewone nachtclub.

De dresscode: niet naakt en geen pak met stropdas

Dit is DE vraag die iedereen me stelt. En het antwoord verschilt per club — dus mijn gouden regel: kijk altijd op de website van de club voordat je komt.

Over het algemeen zijn dit de meest voorkomende kledingvoorschriften:

Een persoonlijk advies: ook als lingerie je onzeker maakt, kleed je voor jezelf. De outfit die je draagt moet je een goed gevoel geven, niet alsof je verkleed bent. Ik heb vrouwen in jumpsuits met blote rug zien stralen, veel meer dan anderen die onder de kant zaten maar zich ongemakkelijk voelden in hun lichaam. Zelfvertrouwen zie je.

De impliciete regels — de regels die niemand bij de ingang ophangt

De expliciete regels (geen telefoons, respecteer een nee, doorgaans geen onbeperkte alcohol) hangen in elke serieuze club zichtbaar. Het zijn de impliciete regels die het verschil maken tussen een aangename avond en een avond om te ontvluchten.

Een blik betekent geen toestemming

Een sexy outfit dragen, in een parenclub zijn, naar een scène kijken — geen van deze elementen geldt als uitnodiging. Toestemming wordt duidelijk, verbaal of met een expliciet gebaar gegeven. Het is een regel die vaste bezoekers zich eigen hebben gemaakt en die deze plekken een stuk veiliger maakt dan veel klassieke openbare ruimtes.

Je mengt je niet in een scène die al bezig is

Zie je iets wat je aantrekt? Wacht. Kijk vanop een respectvolle afstand. Wacht op een uitnodigend signaal. Raak nooit iets aan, kom nooit te dichtbij en geef nooit hardop commentaar.

Het koppel blijft een eenheid

Als je met z'n tweeën komt, bepalen jullie samen jullie regels voordat jullie naar binnen gaan. «Iedereen doet zijn eigen ding» of «we blijven samen»: dat is een gesprek voor in de auto, niet voor op het toilet van de club nadat een van jullie al ergens mee heeft ingestemd. Misverstanden tussen partners zijn de belangrijkste oorzaak van slechte avonden die ik in deze kringen zie.

Discretie is een levenskunst

Wat je in een club ziet, blijft in de club. Geen namen, geen foto's, geen «weet je wie ik zaterdag ben tegengekomen». Deze ongeschreven regel wordt door vaste bezoekers opmerkelijk strikt nageleefd — en dat verklaart waarom zoveel «gewone» mensen (artsen, leraren, verkopers, kunstenaars) deze plekken bezoeken zonder bang te zijn dat ze worden herkend.

Een weigering wordt zonder commentaar aanvaard

«Nee, bedankt» of zelfs een simpele negatieve hoofdbeweging — we bedanken in gedachten, lopen verder en blijven glimlachen. Je hoeft niets uit te leggen, er wordt niet gepikeerd en er wordt niet aandringend gevraagd «waarom». Dit is de regel die ik in goede clubs het best nageleefd zie.

Eerste bezoek: hoe bereid je je voor zonder je druk te maken?

Hier heb ik de adviezen samengevat die ik standaard geef aan mensen die in de winkel komen en me toevertrouwen dat dit hun «eerste keer» is.

Kies de juiste club voor jou

Er zijn tientallen parenclubs in Frankrijk, en ze lijken niet op elkaar. Sommige zijn erg feestelijk en jong, andere intiemer en discreter, en weer andere sterk gericht op BDSM. Informeer je vooraf: website, parenclubsforums en beoordelingen. Begin met een club met een goede reputatie en een duidelijk ontvangstbeleid.

Kom om te beginnen op een doordeweekse avond

Donderdagavonden zijn, buiten periodes van grote drukte, vaak rustiger. Minder mensen = minder druk = meer tijd om rond te kijken, aan de sfeer te wennen en met vaste bezoekers te praten. In het weekend is het vaak intenser.

Bepaal in gedachten een vertrektijd

Niet om jezelf te dwingen te vertrekken — maar om jezelf te bevrijden van de verplichting om de avond «rendabel» te maken. Weten dat je om middernacht weer kunt vertrekken als je dat wilt, haalt enorm veel druk weg. Vaak begin je pas echt plezier te hebben wanneer je ophoudt jezelf te forceren.

Wat je handig kunt meenemen

• Condooms — ook al verstrekken sommige clubs ze, het is een goede gewoonte om je eigen mee te nemen
• Een zakformaat glijmiddel — vooral als de ruimtes airconditioned zijn (airco droogt uit, niet erg sexy maar het is waar)
• Een lichte andere outfit voor in de garderobe als je naar een thema-avond gaat
• Contant geld voor consumpties — veel clubs accepteren geen pinpas om de anonimiteit te bewaren

De profielen die je er tegenkomt (veel gevarieerder dan je denkt)

Een van de hardnekkigste vooroordelen over libertijnse clubs is het beeld van een stel van rond de veertig met relatieproblemen dat de boel "spannender wil maken". In werkelijkheid is het publiek veel diverser dan je zou denken, en dat vond ik oprecht verheugend.

Je komt stellen tegen die al tien jaar stabiel samen zijn en al jaren open seksualiteit in hun dagelijks leven hebben geïntegreerd. Alleenstaande vrouwen die komen dansen en kijken of er een ontmoeting ontstaat, zonder vastomlijnd plan. Discrete alleenstaande mannen die op een uitnodiging wachten. Drietallen vrienden. Queer stellen. Nieuwsgierige mensen die voor het eerst komen en weer vertrekken zonder iets anders te hebben gedaan dan een mojito drinken — en dat is helemaal prima.

Wat deze profielen gemeen hebben? Een zekere volwassenheid wat seksualiteit betreft. We doen niet alsof verlangen niet bestaat. We zitten niet in het sociale toneelstuk van de "normale" avond, waarin iedereen doet alsof die niet kijkt. Dat is op zijn eigen manier ontspannend.

Wat swingersclubs me hebben geleerd over verlangen

Ik ga je iets vertellen wat misschien verrassend klinkt van de oprichtster van een love-shop: libertijnse clubs zijn niet altijd de plekken waar je de intensiefste ervaringen beleeft. Soms vormt de verwachting van de avond — samen gekozen lingerie, het gesprek in de auto, het ritueel van je klaarmaken — het grootste deel van het plezier.

Wat ik heb opgemerkt bij mensen die op een fijne manier naar dit soort plekken gaan, is dat ze verlangen en verplichting van elkaar kunnen loskoppelen. Je gaat erheen om te kijken. Om te voelen. Om de gezamenlijke energie te ervaren. Niet om een vakje af te vinken. En juist die vrijheid — de vrijheid om niets te doen, toe te kijken en met lege handen naar huis te gaan als het niet loopt — maakt deze ruimtes uiteindelijk zo aantrekkelijk voor veel mensen.

Als je eraan denkt om te gaan, zou ik je dit simpelweg zeggen: ga met een duidelijk idee van wat jij eruit wilt halen. Niet van wat de ander verwacht. Niet van wat de forums beschrijven. Van wat jij diep vanbinnen als nieuwsgierigheid of verlangen voelt. Dat is altijd het vertrekpunt voor de beste avonden.